Alarmkabaal in Stadskanaal

Afgelopen zaterdagavond speelde U2NL in theater Geert Teis in Stadskanaal, waar we begin 2007 de op 1 na eerste theatershow hebben gespeeld.Op voorhand beloofde het al een bijzondere avond te worden, in een voor ons ongebruikelijke 5-mans bezetting.

Onze bassist had zijn vinger gebroken, maar zijn stembanden waren nog heel, dus uiteraard was Chuck van de partij. Bleef over het puntje “wie speelt de bas??" Met ongelooflijk veel inzet had “bassist-ad-interim” Marcel in zeer korte tijd zich het complete repertoire van die avond eigen gemaakt, zodat we gewoon konden doen wat we wilden, namelijk een spetterend optreden geven. Want iedereen weet “the show must go on”, dit is echt niet alleen voorbehouden aan Queen tribute-bands. Wij nemen altijd het zekere voor het onzekere en waren extra vroeg “am Tatort”, op de PD (Plaats Delict) of hoe u het ook wil noemen, aangekomen voor een uitgebreide soundcheck.

Na de maaltijd die naar goed gebruik gemeenschappelijk en voorzien van de nodige (kwaliteits)rosé (voor ons geen bocht, dank u vriendelijk) genuttigd werd, hadden we er wel weer “zin ân” (ja, ons is ook bekend dat deze “accent circonflexe” niet geheel volgens de vigerende regels der Franse taal door ons gebruikt is, doch het doel heiligt hier de middelen. Per slot van rekening moet uw pc-scherm ook gevuld worden, nietwaar? ).

Met zoals gezegd Chuck als zingende eenarmige bandiet en een ingevlogen bassist trapten wij vrolijk af in het afgeladen volle theater. Het ging gelijk als een dolle en de sfeer zat er al heel vroeg in. Niets zou een geslaagde avond in de weg staan, zo dachten wij! En toen brak de paniek uit!! Niet bij ons, maar bij het theaterpersoneel. Het brandalarm ging af en bleek niet te stuiten!!! Tsja, wat doe je dan als band? “Even een korte pauze nemen, zodat de heren van het theater hun alarm het zwijgen kunnen opleggen” leek ons de meest geschikte oplossing.

Helaas bleef de brandalarminstallatie dusdanig hardnekkig loeien op standje “Blitzkrieg”, met geen uitzicht op verbetering, dat de directie van het theater besloot de voorstelling vroegtijdig te beëindigen. Dan staan zelfs wij ( ahum) machteloos......

In de foyer was het druk met bezoekers die een veilig heenkomen hadden gezocht van het alarmkabaal en toen wij daar dan toch maar even ons gezicht lieten zien, viel ons spontaan een applaus ten deel, dat dan weer wel. Deze sympathieke geste zullen wij niet snel vergeten, maar van de andere kant wisten wij natuurlijk al lang dat de mensen in het noorden tot de aardigste mensen behoren die wij hebben meegemaakt. Wij hopen dat we, linksom danwel rechtsom, nog in de gelegenheid komen deze mensen te geven waar ze voor kwamen, namelijk een dampende rockshow.

STAY TUNED!!!